عکسی از همایش در جستجوی جوانه ها در اراک سال 1371

.

افرادي كه در عكس شناسايي شدند:

ايستاده از راست نفر اول شاهرخ حكمت(استاد دانشگاه و نويسنده ) -  نفرچهارم محسن تاج آباد(داستان نويس و استاد دانشگاه )- نفر هفتم حسنعلي محمدي (محقق و شاعر )- نفر نهم مقامي (استاد دانشگاه و محقق)- نفر سوم نشسته از راست مسعود مرادي باستاني (خبرنگار ، داستان نويس و فعال سياسي)   متاسفانه بقيه افراد شناسايي نشدند. 

 

                                        

                                     فارغ *

 

موسي اسكاني متخلص به فارغ در سال 1303 شمسي  در اسكان از توابع

 

اراك به دنيا آمده است. وي هم اكنون ساكن تهران بوده و بازنشسته وزارت

 

بهداري است.  اشعار طنزي از او در  نشريات دنياي سخن ، طنز پارسي ،

 

پهلوان ، نداي قومس و هفته نامه سرچشمه استان مركزي  به چاپ  رسيده

 

 است.

 

 سيد ابراهيم نبو ي طنز نويس معاصر، در كتاب شعر طنز امروز  ايران

 

وي راچنين توصيف كرده است: موسي اسكاني ( فارغ ) از آن پيرمردهاي

 

 با صفايي است كه عمري  شعر طنز گفته . نمي دانم در جواني دنبال  چه

 

مضاميني مي رفته ، ولي اين را مي دانم كه حالا تنها به يك مضمون بيشتر

 

نمي تواند بپردازد و آن هم همان است كه در خانه دارد. بالاخره سن كه بالا

 

برود شاعر دست از مضامين مختلف بر مي دارد و تنها به د م  دست ترين

 

مضمون مي پردازد!

 

  موسي اسكاني در همه ي شعرهايش با زنش دعوا دارد ،  خيلي بد است

 

كه شاعر هميشه با مضمون شعرش دعوا كند، نيست ؟!

 

ميهمانان ناخوانده

شش    نفر     ميهمان     ناخوانده                  بر سر  خانه اي خراب  شدند

صاحب  خانه   با   زن  و     فرزند                 غرق تشويش واضطراب شدند

در پي مرغ و گوشت وروغن و نان                 مرد   بيچاره   در  تكاپو   شد

تا    بگيرند    از     كسي     وامي                  مرد يك جا و زن به يكسو شد

عاقبت   با   هزار   رنج   و   تعب                   مبلغي   را    فراهم    آوردند

آنچه    مي شد   به   مطبخ   آماده                  ميهمانان   تمام   مي خوردند

هر  چه  آماده  شد   همه  خوردند                   ميهمانان    بي    خبر   زخدا

از   غم   و   غصه ي     بدهكاري                  مرد   بيچاره   اوفتاد   از  پا

هم   تشك   هم   ملافه   سوزاندند                   بس كشيدند  دم به دم  سيگار

از   دم   و   دود   آن  سيه روزان                  همچوشب تيره شده درو ديوار

خانه   با   آن   تميزي   و   خوبي                   بدتر  از  يك   زباله داني  شد

ضمن     پاكيزه     كردن      خانه                   زن    گرفتار    ناتواني    شد

اي   برادر   تو    پند    من   بشنو                   دسته جمعي  مرو به مهماني

دانه اي    شد   برنج   و لپه  مگر                   قيمت    روز   را   نمي داني

فارغ          بينواي         افسرده                    چند   روزي اسير مهمان شد

بسكه   زحمت   كشيد   همسر  او                    زرد و لاغر بسان حوران شد

------------------------------------

*از كتاب طنز آوران اراك گردآوري يوسف نيك فام

 

    علاقه مندان برای تهیه کتاب با شماره ۰۹۳۵۲۲۸۰۱۸۱تماس بگیرند.

 

ادبيات داستاني 105 به زودي روي پيشخوان

صدوپنجمين شماره ماهنامه ادبيات داستاني در بخش هاي داستان، مقاله ، نقد، گفتگو ،اخبارو گزارش به زودي توسط انتشارات سوره مهر در دسترس علاقمندان به داستان و داستان نويسي قرار مي گيرد.

به گزارش ستاد خبر انتشارات سوره مهر در اين شماره از ادبيات داستاني در بخش هاي نامبرده ، عناويني و آثاري به شرح زير مي خوانيم:
در بخش داستان آثاري چون : « خيابان از قلم افتاده؛ پاتريك ودينگتون » از يوسف نوري زاده ،« طعمه» از دكتراشرف حاج سيد جوادي، « نبايد مي آمدي» نوشته علي كاوسي رحيم، « باران به جا مانده از يك روز ابري» از سلمان كريمي، «برادر» از سوسن تقوايي و ...به چاپ رسيده است.
در بخش مقاله مطالبي درباره حماسه ها تحت عنوان « پژوهش وسياحتي در حماسه ها » از جعفر سليماني كيا و مقاله اي درخصوص كافكا با عنوان ” آيا كافكا صهيونيست بود؟“ از محمد رضا سرشار.
بخش نقد يكي ديگر از سرفصل هاي اين شماره است كه با نگاهي به رمان «بادبادك باز» توسط يوسف نيكفام انجام شده است و حلقه نقد «فتحنامه مغان» كه مطلب ديگر اين بخش است .
در ادامه،گفتگو با كامران پارسي نژاد با عنوان«نويسندگان افرادي متواضع ، صبور و مظلوم اند» و گفتگو با عليرضا كمري تحت عنوان « داستان ، زندگينامه ، خاطره » مورد توجه قرار مي گيرد.
گزارش بخش پاياني مطالب اين شماره است كه « ناقدان، ايثارگران فرهنگي جامعه» ، «خدمتگزار بي جيره ومواجب ادبيات داستاني» ، « ظرايف وطرايف نويسندگي» از جمله عناوين مورد توجه در اين بخش است .
گفتني است در بخش «اخبار» و «گوناگون » نيز به وادي ادبيات و وقايع روز نگاه شده است.

 

 

          درسهاي داستان نويسي

    از زبان داستان نويسان ايراني

 

                                ۲

 

                  درسهاي احمد محمود*

 

جنم نويسندگي

   بايد جنم نويسندگي داشت. فرقش اين است كه آدمي كه  جنم  نويسندگي دارد ، راحت مي نويسد.  روان مي نويسد. اما ديگري  بايد  زور بزند و  زحمت بكشد.

 

نحوه اطلاعات دهي در داستان 

   " يكي از روزهاي آبان شصت و يك بود. ساعت ده و نيم صبح . " خب ، از همين جمله اول معلوم است  كه اين يك داستان نيست. ژورناليسم است.  در داستان ، ما اخبار را به اين ترتيب به اطلاع خواننده نمي رسانيم.  مثلا  مي توانستي  بگويي " سوار تاكسي شد. از او پرسيدم ساعت چند است؟ "  اطلاعات  را بايد  شخصيت هاي  داستان به خواننده بدهند ، نه نويسنده ي داستان.خواننده حرف نويسنده را باور نمي كند. شخصيت ها خودشان بايد  حرف بزنند. مثلا ما دو جمله داريم  كه در آغاز دو كتاب هستند و هركس كه با كتاب سر و كار داشته باشد اين جمله ها را شنيده است.   بوف كور  صادق هدايت با اين جمله آغاز مي شود : " در زندگي زخم هايي هست كه  مثل خوره روح را مي جود. اين دردها را..."  ومسخ كافكاهم با اين  جمله  مشهور شروع مي شود كه : " صبح كه گريگوار ازخواب بيدار شد ، ديد   تبديل  به يك خرچنگ شده است . "  در آن جا هدايت دارد خبر را به  طور  مستقيم  در  اختيار  خواننده  مي گذارد ،  اما  كافكا يك  حركت را  تعريف   مي كند و از اين طريق خبر را در اختيار خواننده  مي گذارد. اين ،  يعني  داستان .

 

  داستان  به عقيده  من يعني  تعريف  حركت .   يعني رويدادها  جريان  پيدا  مي كنند و در طي  جريانشان   براي  خواننده   تعريف  مي شوند.  ما  نبايد  بنشينيم  و يك مشت عكس را براي خواننده تعريف كنيم . ما يك حركت را مي بينيم و آن حركت را براي خواننده تعريف مي كنيم.

 

  در جايي از آلبر كامو خواندم كه نويسنده ديگر مثل يك تماشاچي  نيست   كه جنگ گلادياتورهارا تعريف كند.نويسنده خودش گلادياتوراست.  البته اين  گفته ي كامو شايد ناظر به تعهد اجتماعي  نويسنده  باشد  ولي  از آن   مي شود نظرمرا هم استنباط كرد. شايد شباهتي هم با نظرمن داشته باشد.

 

  اطلاعات  را  نبايد  به طور مستقيم  به خواننده ابلاغ كرد.  خواننده   بايد اطلاعات را - تصاوير را -  از خلال  سير حوادث  و اعمال  شخصيت ها  دريابد. انگار اين يك قضيه ي روان شناسي است :  اگر خواننده مطلب را از زبان نويسنده بشنود ، باور نمي كند. خواننده ميل دارد حرف هايي  را   بشنودكه خود قهرمانهاي داستان ، به حكم داستان ، مجبور شده اند بزنند.

  شايد علتش اين است كه خواننده اظهارنظرهاي نويسنده راحمل برنصيحت  گويي يا شايد خودپسندي مي  كند.

                                                ادامه دارد...

---------------------------------------

 *منبع : " محمود ، پنج شنبه ها ، دركه "  نوشته برزو نابت . نابت  حرفهاي محمود را در كتاب  نقل قول كرده است.

                                                                

                    

 

     

 

 

                           درس هاي داستان نويسي

                      از زبان داستان نويسان ايراني

                                   ( 1)

  پيش گفتار

    تجربيات داستان نويسي نويسندگان در عرصه آموزش

 علاقه مندان اين  هنربسياربا ارزش و گرانبهاست. امروزه

  نويسنده شدن  بدون  بهره گيري از دانش و تجربه  كساني كه

  دود  چراغ خورده اند و عمر گرانمايه شان  را در قلمرو 

 بيكران و بي انتهاي  هنر داستان نويسي  سپري كرده اند ؛

 دور از ذهن  و نامحتمل مي نمايد.

  چه بسيار هنرجوياني كه ذوقي داشته اند و اندك بهره اي نيز

 از آن برده اند ؛ اما براي آنكه از  تجربيات پيشينيان استفاده

 نكرده اند ويا بهره ناچيزي از توان آنان برده اند، نتوانسته اند

 جايگاه مناسبي در داستان نويسي كسب نمايند. داستان نويسي

 بدون شناخت تجربيات بزرگان آن،امري غير ممكن مي نمايد.

شايد بشود چيزهايي نوشت ، اما يقينا داستاني مستحكم و فني

 نخواهد  بود.مجموعه   درس هاي داستان نويسي از زبان

 داستان نويسان ايراني  دريچه ايست گشوده شده بر تجربيات

 و دانش نويسندگان  كشورمان درباره داستان نويسي و فنون

 نگارش آن.

 

                    درسهاي احمد محمود*

خوب ديدن

  آدم  بايد به ديدن ،  به خوب ديدن عادت كند.  خيلي ها

اصلا نمي بينند. آدم  بايد عادت كند  كه چشمانش بدون آن

 كه تعمدي داشته باشد ، همه چيز را دقيق  ببيند... بدون

 آنكه  تعمدي داشته باشد.

اين طور نيست من وقتي به كسي نگاه مي كنم پيش خودم

 بگويم :يك چانه ي گرد خوب تراشيده  شده ،  يا فلان  قدر

 شيار عميق در پيشاني   بلند. اين آدم  در خاطر من  نقش

 مي بندد  بي  آنكه تعمدي داشته  باشم.چشم را بايد به چنين

 نگاهي عادت داد.

عرق ريزي روح

  اگر آدم با انضباط باشد ، اگر هر روز ساعات معيني پشت ميز كارش بنشيند ،  عادت  مي كند كه در هر جلسه  به مود  نويسندگي اش برگردد.  خود من به  هر نحو شده ،  در ساعات  معين  پشت  ميز كارم مي نشينم .  حتي  اگر نتوانم چيزي هم  بنويسم . حتي  اگر خودم را  با نقاشي سرگرم كنم... اين طور نيست  كه فرشته الهام  به سراغ  آدم بيايد. بايد به  دنبالش  دويد.  بايد گرفتش... بهترين حرف  را فاكنر زده است: يك جو الهام ، يك خروار عرق ريزي روح.

تخيل در نويسندگي

  به صرف  تخيل نمي شود  داستان نوشت.  بايد تجربه اي  موجود باشد. آن وقت  بر بنياد آن تجربه تخيل مي تواند  نقشي بر عهده بگيرد. تخيل مي تواند داستان را بپروراند ، نمي تواند  آن را به وجود بياورد. تو شيره كش  خانه را نديده اي . بنا بر اين اصلا  نمي تواني  درباره  آن بنويسي.  چون جاي خاصي است ، آدم هاي خاصي دارد. آدمي را كه  در شيره كش خانه اهواز دود مي داد يك بار در خيابان ديدم. با پسر خاله ام جلوي بانك ايستاده بودم و روزنامه مي خواندم . آمد. ما نديد گرفتيمش . زير چشمي نگاهي كرد و گفت : حالا ديگر نمي شناسيدم . يك قفس در دستش بود با يك بلبل . توي قفس دو تا تخم بلبل را هم روي پوشال گذاشته بود.  مي خواست بفروشدشان . داد مي زد : يك بلبل با خانواده ! يك بلبل با خانواده ! نويسنده چه  قدر بايد تخيل داشته باشد كه چنين چيزي را از خودش در بياورد واقعا نمي شود. ..  گاهي  اوقات موقع نوشتن ، چيزهايي يادم مي افتد كه  سالهاي سال قبل ديده ام . آن موقع  اصلا  فكر نمي كردم  در داستاني گنجيده شوند.  اما الان مي آيند و جايشان را پيدا مي كنند.

                                              ادامه دارد...

----------------------------------

 *منبع :" محمود ، پنج شنبه ها ، دركه " نوشته برزو نابت .

نابت حرفهاي محمود را در كتاب  نقل قول كرده است.